Dziki Zachód - Baraniec, Rohacz Płaczliwy i spółka


Słowackie Tatry Zachodnie już niejednokrotnie skradły moje serce. Szlaki są długie i niezbyt dostępne komunikacją publiczną, przez co nie oblegane. To wszystko sprawia, że ciągnie mnie tam jak ćmę do światła.
Tym razem postanowiliśmy zweryfikować rejon Barańca i Żarskiej Doliny, dlatego udajemy się do miejscowości Żar, gdzie na końcu wsi pod lasem znajduje się duży, darmowy parking. Zostawiamy tam samochód i obieramy szlak żółty, który zaprowadzi nas wprost na Baraniec. Tabliczki zapowiadają na szczyt 3h 50minut, a my po krótkim odcinku drogą jezdną, szybko skręcamy w lewo i kontynuujemy wędrówkę wąską ścieżką wśród łąk. Poranek jest mglisty, otoczenie dzięki temu klimatyczne, a już niebawem wychodzimy ponad granicę mgieł.


Żółtym na Baraniec
Łąki pełne mgieł
Będzie pogoda 😃
Po 25 minutach wchodzimy w las i odtąd po miękkiej ściółce podążamy zgodnie ze szlakiem, który kluczy zakosami między drzewami. Można wszakże ciąć na krechę w górę, ale po co się męczyć, jak zakosami idzie się przyjemniej. Trzeba oczywiście przy tym pilnować szlaku, ponieważ ten w pewnym momencie nam znika, a my znikamy w lesie, idąc jakąś przedeptaną ścieżką, która zapewne nie jest właściwą. Na szczęście posilamy się mapą i apką w telefonie, i już po kilku minutach jesteśmy ponownie na dobrej drodze. 

Las…
Z czasem opuszczamy las i znajdujemy się w piętrze kosodrzewiny, a wąska ścieżka wyprowadza nas coraz wyżej. Pomimo że od Żarskiej Doliny na Baraniec mamy do pokonania aż 1285m przewyższenia, to póki co kompletnie tego nie czuć, a wysokości bez mała przybywa. Wraz z kosówką pojawiają się pierwsze widoki w pakiecie z morzem chmur nad Słowacją, a my po niecałej godzinie docieramy na Holý Vrch. Wierzchołek Gołego Wierchu położony jest na 1715m n.p.m., a nazwa adekwatna jest do łysej połaci na szczycie, dzięki której możemy obserwować okolicę. Idealne miejsce na śniadanie. 

Pierwsze widoki
Morze chmur
Cel!
Goły Wierch
Mamy za sobą już ponad 800 metrów przewyższenia i zupełnie nie wiem, kiedy to przeleciało. Czuję moc 😃 Na Baraniec pozostało nam około 450 metrów w pionie, więc po odpoczynku ruszamy w dalszą drogę. Na szlaku spotykamy dotychczas tylko samotnego biegacza, a poza tym trasę mamy na wyłączność. Idziemy umiarkowanie w górę, stopniowo przybliżając się do celu, a szlak prowadzi nas grzbietem wśród pachnącej kosodrzewiny. Otoczenie jest przepiękne. Rude połacie traw na grzbietach Tatr Zachodnich prezentują się genialnie – po prawej stronie mamy Mały Baraniec i Klin, na wprost oczywiście Baraniec, a po lewej grzbiet od Przysłopu przez Banówkę i Trzy Kopy. Co prawda po lewej stronie, wciąż na wierzchołkach wiszą chmury, jednak przed nami rozciąga się bezkres błękitu. 

Szlak wśród kosówki
Rude zbocza Barańca
Po lewej wciąż wiszą chmury
Po umiarkowanym podejściu nadchodzi czas na wycisk. Ostatni odcinek na Baraniec jest intensywny, a miejscami sprawia wrażenie, iż idziemy w miejscu. Na szczęście widoki zmuszają do wyciągania co kawałek aparatu, co jest świetnym pretekstem do zaczerpnięcia tchu. Oczywiście podejście nie jest jakoś wielce katorżnicze, po prostu intensywne. Podążamy w górę za żółtymi tyczkami i finalnie po niecałych 3 godzinach stajemy na szczycie Barańca. Kawał pięknej góry… 

Nie wygląda najgorzej to ostatnie podejście
Jeszcze troszeczkę...
Zdobyty!
2184m n.p.m.
Przewieje czy nie przewieje…?
Wyłaniają się Otargańce
Szczerbawy, Klin i Mały Baraniec
Ale zestaw! - Rysy, Wysoka, Gerlach i Krywań
Smrek, Rohacz Płaczliwy i Rohacz Ostry
Na Barańcu nieco wieje, więc chowamy się na jego wschodnim zboczu i w promieniach słońca pałaszujemy śniadanie. Nie wiadomo kiedy, na szczycie robi się całkiem spory ruch i tym samym kończy się samotne wędrowanie pod krainie Tatr Zachodnich. Nie ma się co jednak dziwić – jest słoneczna niedziela. Po odpoczynku ruszamy w dalszą drogę, która zakłada pokonanie grzbietu aż do Żarskiej Przełęczy i tam podejmiemy decyzję co dalej. Jeśli chmury rozwieją się na dobre, ruszymy na Rohacz Płaczliwy, a w przypadku gdy wciąż będą wisieć na jego szczycie, skręcimy niepostrzeżenie na przełęczy w lewo i zostawimy sobie ten kąsek na lepsze czasy 😉 Zanim jednak nadejdzie czas decyzji, najpierw musimy pokonać 200 metrów w dół i dostać się na Sedlo nad Puste. Odcinek jest dość stromy, a piarżyste podłoże nie należy do ulubionych. Za to widok na Baraniec od tej strony – wyborny!

Za nami – Baraniec
Przed nami - Smrek i Rohacz Płaczliwy
Oczywiście po utracie 200 metrów musimy odrobić stówkę, ot Ci los wędrowca grzbietowego 😉 Przed nami do zdobycia staje Smrek, również dwutysięcznik, ale nie spodziewałam się, że na niego prowadzi taka przyjemna graniówka. Grzbiet bowiem nie jest zwyczajną ścieżką, typową dla Tatr Zachodnich, jest usiany skalnymi wychodniami i nawet pozbywam się kijów, bo na tym odcinku przydadzą się również ręce. Jest ciekawie, widokowo, element zaskoczenia zadziałał. Nieco dziki ten tatrzański zachód 😃

Granióweczka na Smrek
Pełny kadr z potężnym Barańcem
Po 30 minutach stajemy na szczycie Smreka, więc teraz czas… na utratę kolejnych metrów 😉 Co ważne, chmury wiszące na Rohaczu na dobre ustępują i oto jawi się przed nami świetlana przyszłość. Maszerujemy wciąż żółtym szlakiem, a z każdej strony wyłania się coś ciekawego. Panoramy są niebanalne, dotąd mi nieznane, i choć doskonale rozpoznaję okoliczne szczyty i grzbiety, to nie mogę się napatrzeć na tę rudą krainę, w której czas najzwyczajniej zwalnia. Kiedy dzisiejszego poranka, spoglądałam na parkingu na tabliczkę „Rohacz Płaczliwy – 5h 50minut”, nie miałam ochoty nawet myśleć jak to daleko. Teraz zatrzymuje się i bez wahania wiem, że poświęcenie 6 godzin z życia dla takich widoków jest bezcenne… 

Rohacz Płaczliwy, Ostry i Żarska Przełęcz
Otargańce
Rohacz Ostry, a za nim Wołowiec
Pachola, Banówka, Hruba Kopa, Trzy Kopy
Wędrowcy
Jarząbczy Wierch i Łopata
Tam zdecydowanie pójdziemy
Po 35 minutach tej jakże przyjemnej wędrówki docieramy na Żarską Przełęcz, gdzie decyzja może być tylko jedna – chmura uciekła, idziemy na Płaczliwe! Cieszę się bardzo z tego faktu, ponieważ na pewno czulibyśmy niedosyt, gdyby trzeba było już wracać. A tak, jeszcze jeden szczyt przed nami 😃
Na siodle nie zabawiamy zbyt długo, bo choć przysłowie mówi „co się odwlecze, to nie uciecze”, to jednak najzwyczajniej tam wieje. A jak wieje, to hop w górę. 


Żarska Przełęcz i Rohacz Płaczliwy
Stamtąd przyszliśmy
Do pokonania przed nami około 750 metrów dystansu i 200 przewyższenia, co oznacza jedno – będzie ostro w górę. Odcinek jest jednak tak krótki, że idąc miarowym tempem, nawet człowiek nie zauważa, kiedy znajduje się na szczycie. Podchodzi się wszakże piargami, ale one bardziej upierdliwe są przy schodzeniu, w odwrotnym kierunku trudności nie odnotowałam. I tak po 20 minutach znajdujemy się na wysokości 2126m n.p.m., zdobywając tym samym Rohacza Płaczliwego. O szczycie mogę powiedzieć tylko tyle, że jest ZAJEBISTY! A dokładniej rzecz biorąc, widoki są zajebiste. W którą stronę bym się nie obróciła, w którą bym nie popatrzyła, wszędzie jest jakiś wierzchołek, grzbiet lub dolina godne uwagi. Niczym rewolwerowcy na dzikim zachodzie celujemy w kolejne szczyty, bez wahania je nazywając i podziwiając jeden po drugim. Pogoda wyśmienita, więc znajdujemy kawałek kamienia i siadamy. Nigdzie się stąd nie ruszam! 

Zachód – Smutne Sedlo, Trzy Kopy i Hruba Kopa
Wschód - Rohacz Ostry i Wołowiec
Północ - Rohackie Stawy
Południe - Baraniec i Smrek
Happy
I mąż zadowolony 😉
Kiedy już zaspokajamy potrzeby fizyczne i metafizyczne, spoglądamy w dół zachodniego zbocza Rohacza i rozpoczynamy zejście. Opcje są dwie – podążać stricte granią, lub nieco poniżej trawersem, a oba warianty są znakowane na czerwono. Wybieramy bramkę numer dwa, czyli zejście nie granią, bo najzwyczajniej nam się nie chciało 😉 Po co mam się męczyć i udowadniać sobie, że przeszłam trudniejszy odcinek? Parcia na takie duperele nie mam 😜 Trawers jednak wcale nie jest taki do przejścia z palcem w nosie, ponieważ kilka razy trzeba się wspomóc rękami, no ale nic nadzwyczajnego. Ekspozycji brak, a nawet jeśli to wrażenia nie robi. Całość do Smutnej Przełęczy zajmuje nam 40 minut. 

Pierwszy etap – zejście z Rohacza
Etap drugi – zejście do Smutnej, której jeszcze nie widać
Smutne Sedlo położone jest na wysokości 1962m n.p.m. i oddziela Rohacze od Trzech Kop i Hrubej Kopy. Miejsca na przełęczy jest nie za mało, nie za dużo, ale zatrzymujemy się tam dosłownie na chwilę, by dać wytchnienie nogom. Chociaż dzisiaj w zasadzie moje mają się świetnie, a to dlatego iż testuję w Tatrach nowe Salomony Speed Cross 4. Miałam do nich bardzo duży dystans, zwłaszcza w przypadku kontaktu ze skałą, ale radzą sobie świetnie i dziś nie wpadłam w ani jeden poślizg, co w przypadku podeszwy Vibram niejednokrotnie miało miejsce. Do tego lekkość i stabilizacja zapewniają mi niebywały komfort. Wracamy na Smutną Przełęcz, która oferuje poza szlakami graniowymi dwie ścieżki w doliny – Dolinę Smutną i dalej do Tatiakowej Chaty lub do Żarskiej Doliny i tamtejszego schroniska. Oczywiście wybieramy szlak niebieski i zejście na południe, dokładnie tam gdzie stoi nasz samochód.

Smutne Sedlo z Wołowcem i Ostrym w tle
Stamtąd przyszliśmy - Rohacze
Nasza ścieżka i Baraniec
Do schroniska czeka nas 1h 30minut marszu, a szlak na początku biegnie grzbietem Pośredniego Gronia. Wąska ścieżka powoli traci wysokość i muszę przyznać, że trochę powiewa ekspozycją. Aczkolwiek nie ma co się zbytnio spinać, bo wokół są zbocza porośnięte trawą, więc co najwyżej można się sturlikać, a nie rozbić łeb o kamień 😉 Jest oczywiście wciąż widokowo, ale to dzisiaj akurat żadna nowość.

Za nami Smutne Sedlo
Graniówka Trzy Kopy – Hruba Kopa
Grzbiet Pośredniego Gronia i w dole nasz malutki cel – Żarska Chata
Po około kwadransie ścieżka przechodzi na wschodnie zbocze Gronia i odtąd już znacznie tracimy wysokość. Szlak prowadzi kamiennym duktem najpierw wśród skał i traw, a potem stopniowo wchodzi w piętro kosówki. Idąc dnem Doliny Żarskiej obserwujemy wszystkie nasze dzisiejsze zdobycze, a potężny Baraniec wyróżnia się z pośród nich najbardziej. Gęby nam się same uśmiechają na wspomnienie tej trasy naszpikowanej różnorodnością, a jeszcze bardziej na myśl o obiedzie czekającym w schronisku 😋

Smrek widoczny z dna doliny
Nasz dziki zachód
Tuż pod schroniskiem taki widok
Tam dają jeść 😃
Po wchłonięciu „wyprażanego syra z hranolkami i tatarską omaczką” możemy ruszać dalej. Do pokonania pozostaje nam 5 kilometrów asfaltem, który biegnie wśród lasów Doliny Żarskiej. Kilometry mijają ni szybko, ni wolno i tak po 60 minutach znajdujemy się ponownie na parkingu, po upływie ponad 10-ciu godzin.

Za nami Żarska Chata i jej otoczenie
Przyjemny asfalt
Dzisiejsza pętla jest zdecydowanie jedną z najciekawszych tras w Tatrach Zachodnich, naszpikowanych atrakcjami do granic możliwości. Przede wszystkim nie jest nudno ani monotonnie. Szlak prowadzi lasem, grzbietem, kosówką, granią i doliną. Jak na zachodnie grzbiety jest również nieco dziko, co oznacza nic innego, jak zadziorne odcinki pośród spokojnych kop. Na trasie zdobywamy 3 potężne szczyty i 3 oddzielające je przełęcze, a wszystko to wśród świetnych tatrzańskich panoram. Polecam to zestawienie wszystkim żądnym wielorakich wrażeń, bo wszakże dziki zachód skusi każdego kowboja 😉



A.P.

09.09.2018
 


2 komentarze:

  1. Fajna wycieczka. Ja byłem tam tak dawno, że zapomniałem, że na Barańcu jest taki słup szczytowy ;) Przypomniałem sobie dzięki Tobie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To teraz trzeba odświeżyć pamięć na żywo :)

      Usuń